وقتی گوشه ای تنها می شم، به فکر فرو می رم -علی الخصوص در نماز (خدایا ببخش!)-.

یادم میاد چند شب پیش به مناسبت روز مادر در جشنی شرکت کردم. یه طنزپرداز گمنام دعوت شده بود.

ما رو ترکوند از خنده. تا جایی که عضلات صورتمون رو برده بود به حالت ویبره و دیگه خنده بالا نمی اومد.

خلاصه با اون شب خیلی حال کردم.

شاید اگه اون جشن، سه سال پیش بود اینقد خوش نبود.

خنده های اون شبم زورکی نبود بلکه قبلنا به زور، راحت نمی خندیدم.

من الان از چیزایی لذت می برم که تا چند وقت پیش هیچ توجهی بهشون نداشتم;

از بودن بین اونایی که میشناسمشون.

از گپ زدن باهاشون.

از شناخت برخی خصوصیاتشون که قبلا بهش توجهی نداشتم.

از گشتن با آدمای اقتصادی، وادار کردنشون به خرج کردن و

مشاهده ی رفتارشون هنگام خرج کردن پول –شاید به نوعی شیطنت-.

و... و... و... و ... خیلی از این مسائل عادی روزانه.

نمی دونم این حالات رو چگونه واسه خودم تفسیر و یا توجیه کنم و در این مورد با دو دیدگاه طرفم:

این که شاید مثل آدمایی که اکس میندازن بالا و از آب خوردن لذت میبرن، دچار توهم شدم یا

این که چیزهایی رو داشتم که یه مدت نداشتنشون، لذت داشتنشون رو یادم آورده.

و خودم به این نظر مایل ترم.

مهم اینه که دارم تو حال زندگی می کنم و این درسته تلخ و شیرین، ولی لذت بخشه.